"Alope'nin giderek değişmekte olan yüz hatları, bekleyişin sesleriyle her gece sarsılıyordu. Ve artık kendi şaşırtmaları, oyunları bile ona yetmiyordu. Yorgun sabah gezintilerinde de aklı hep odasındaydı. Yürürken, otururken, yatarken lambanın altındaydı. Elleriyle yüzünü kapamış, bir utanç sayılmasa da ona benzer bir duygu içindeydi. Nereye gitse kopuşunu yaşıyor, istemeden karanlığı bekliyordu."